Op Curaçao mag je best uren op een bus wachten. Je mag ook een fortuin uitgeven aan een taxi of noodgedwongen een auto kopen. Maar waag het niet iemand tegen betaling mee te nemen zonder de juiste vergunning. Dan blijkt de overheid ineens over een feilloos werkend vervoersapparaat te beschikken: het verbod.
Redactioneel commentaar
De vervoersdienst UOVV waarschuwt dat betaald personenvervoer zonder vergunning illegaal is. Dat geldt ook voor chauffeurs die via een app klanten vinden. De redenering klinkt solide. Vergunningen beschermen passagiers, verzekeringen moeten kloppen en officiële taxichauffeurs verdienen eerlijke concurrentie.
Allemaal waar. Maar het is wel de waarheid van een overheid die zorgvuldig één helft van haar verantwoordelijkheid beschrijft.
Want wie illegaal vervoer bestrijdt, moet ook zorgen dat legaal vervoer beschikbaar, betrouwbaar en betaalbaar is. Precies daar laat Curaçao het al jaren afweten. Het openbaar vervoer rijdt onregelmatig, bereikt niet alle wijken en biedt ’s avonds nauwelijks zekerheid. Taxi’s zijn voor dagelijks gebruik onbetaalbaar. Zonder eigen auto ben je op Curaçao geen reiziger, maar een logistiek probleem.
Het eiland kampt dus niet met een mysterieuze voorkeur voor illegale chauffeurs. Het kampt met mensen die ergens moeten zijn.
Dat verklaart ook waarom Uber en vergelijkbare platforms in grote delen van de wereld normaal zijn geworden. Niet omdat andere landen veiligheid en vergunningen onbelangrijk vinden. Ze hebben hun regels aangepast aan een werkelijkheid waarin klanten vooraf een prijs willen zien, een chauffeur digitaal willen volgen en op ieder moment vervoer willen kunnen bestellen.
Curaçao houdt liever vast aan een systeem uit een tijd waarin een app nog een voorgerecht was. Het aantal taxivergunningen bleef jarenlang beperkt, terwijl het toerisme groeide en nieuwe wijken ontstonden. De overheid moest dit jaar zelfs tijdelijke ontheffingen uitdelen om tijdens het hoogseizoen voldoende taxi’s op de weg te krijgen. Vervolgens waarschuwt diezelfde overheid voor alternatieven die juist door dat tekort ontstaan.
Dat is geen mobiliteitsbeleid. Dat is schaarste organiseren en daarna de gevolgen beboeten.
Natuurlijk kan Curaçao niet toestaan dat iedere automobilist zonder verzekering of controle taxichauffeur speelt. Maar tussen volledig verbieden en volledig vrijlaten ligt een terrein dat elders regulering heet. Stel eisen aan chauffeurs. Controleer voertuigen. Verplicht een zakelijke verzekering. Laat platforms ritten en prijzen registreren. Hef belasting. Trek vergunningen in bij misbruik.
Dan worden reizigers beschermd zonder dat een gesloten markt kunstmatig overeind wordt gehouden.
De UOVV zegt de regels te willen handhaven om passagiers te beschermen en eerlijke concurrentie te bevorderen. Prachtig. Maar concurrentie is pas eerlijk wanneer nieuwe aanbieders onder duidelijke voorwaarden toegang tot de markt kunnen krijgen. Als de deur op slot blijft, heet dat geen eerlijke concurrentie. Dan heet het bescherming van de zittende orde.
En de passagier? Die mag wachten, betalen of lopen.
Op Curaçao rijdt het openbaar vervoer misschien niet of niet op tijd. De overheid is met haar verbod in ieder geval wél erg stipt.
